DepositWin kasyno jest dostępne dla graczy w Polska i całym PL przez oficjalna strona, gdzie rejestracja, zaloguj się i logowanie ułatwiają korzystanie z Deposit Win kasyno online. Oferuje automaty, gry stołowe, Live Casino, szybkie płatności, SSL, bonus powitalny oraz wymagania dotyczące obrotu.
17
Unidades de traducción
0
Conceptos terminológicos
Áreas principales de especialización
electrical engineering
electronics
engineering (electrical)
Mi trabajo
Muestra de traducción Electrical Engineering
Engineering (Electrical) Muestra de traducción
| Origen (English) | Destino (Polish) |
|---|---|
| Atoms, the smallest particles of matter that retain the properties of the matter, are made of protons, electrons, and neutrons. | Atomy, najmniejsze cząstki materii zachowujące jej właściwości, składają się z protonów, elektronów i neutronów. Protony mają ładunek dodatni, natomiast elektrony mają ładunek ujemny, który równoważy dodatni ładunek protonu. Neutrony są cząstkami podobnymi do protonów, lecz mają ładunek obojętny. Nie ma różnicy między ładunkami dodatnimi i ujemnymi poza tym, że cząstki o jednakowym ładunku odpychają się, a cząstki o przeciwnych ładunkach przyciągają się. Jeśli pojedynczy proton o ładunku dodatnim i elektron o ładunku ujemnym znajdą się blisko siebie, połączą się, tworząc atom wodoru. To odpychanie i przyciąganie (siła między nieruchomymi naładowanymi cząstkami) nazywa się siłą elektrostatyczną i teoretycznie działa na nieskończoną odległość, jednak słabnie wraz ze wzrostem odległości między cząstkami. Gdy atom utraci jeden lub więcej elektronów, uzyskuje ładunek dodatni, a gdy zyska co najmniej jeden dodatkowy elektron, uzyskuje ładunek ujemny. Posiadanie dodatniego lub ujemnego ładunku sprawia, że atom staje się jonem. Atomy zyskują lub tracą protony i neutrony wyłącznie w wyniku syntezy jądrowej, rozszczepienia jądrowego oraz rozpadu promieniotwórczego. Chociaż atomy składają się z wielu cząstek, a przedmioty z wielu atomów, zachowują się podobnie do naładowanych cząstek pod względem odpychania i przyciągania. W atomie protony i neutrony tworzą silnie związane jądro atomowe. Jądro otacza rozległa chmura elektronów krążących w pewnej odległości, utrzymywanych w pobliżu protonów przez przyciąganie elektromagnetyczne (omówioną wcześniej siłę elektrostatyczną). Chmura elektronowa ma postać szeregu nakładających się powłok lub pasm, w których wewnętrzne powłoki walencyjne są wypełnione elektronami i silnie związane z atomem. Zewnętrzne pasma przewodnictwa nie zawierają elektronów, z wyjątkiem tych, które przeszły do nich po uzyskaniu odpowiedniej energii. Po uzyskaniu wystarczającej energii elektron może opuścić atom (podobnie jak rakieta kosmiczna osiąga prędkość ucieczki). Atomy, najmniejsze cząstki materii zachowujące jej właściwości, składają się z protonów, elektronów i neutronów. Protony mają ładunek dodatni, natomiast elektrony mają ładunek ujemny, który równoważy dodatni ładunek protonu. Neutrony są cząstkami podobnymi do protonów, lecz mają ładunek obojętny. Nie ma różnicy między ładunkami dodatnimi i ujemnymi poza tym, że cząstki o jednakowym ładunku odpychają się, a cząstki o przeciwnych ładunkach przyciągają się. Jeśli pojedynczy proton o ładunku dodatnim i elektron o ładunku ujemnym znajdą się blisko siebie, połączą się, tworząc atom wodoru. To odpychanie i przyciąganie (siła między nieruchomymi naładowanymi cząstkami) nazywa się siłą elektrostatyczną i teoretycznie działa na nieskończoną odległość, jednak słabnie wraz ze wzrostem odległości między cząstkami. Gdy atom utraci jeden lub więcej elektronów, uzyskuje ładunek dodatni, a gdy zyska co najmniej jeden dodatkowy elektron, uzyskuje ładunek ujemny. Posiadanie dodatniego lub ujemnego ładunku sprawia, że atom staje się jonem. Atomy zyskują lub tracą protony i neutrony wyłącznie w wyniku syntezy jądrowej, rozszczepienia jądrowego oraz rozpadu promieniotwórczego. Chociaż atomy składają się z wielu cząstek, a przedmioty z wielu atomów, zachowują się podobnie do naładowanych cząstek pod względem odpychania i przyciągania. W atomie protony i neutrony tworzą silnie związane jądro atomowe. Jądro otacza rozległa chmura elektronów krążących w pewnej odległości, utrzymywanych w pobliżu protonów przez przyciąganie elektromagnetyczne (omówioną wcześniej siłę elektrostatyczną). Chmura elektronowa ma postać szeregu nakładających się powłok lub pasm, w których wewnętrzne powłoki walencyjne są wypełnione elektronami i silnie związane z atomem. Zewnętrzne pasma przewodnictwa nie zawierają elektronów, z wyjątkiem tych, które przeszły do nich po uzyskaniu odpowiedniej energii. Po uzyskaniu wystarczającej energii elektron może opuścić atom (podobnie jak rakieta kosmiczna osiąga prędkość ucieczki). Gdy elektron w paśmie przewodnictwa zwalnia i przechodzi do innego pasma przewodnictwa lub do pasma walencyjnego, emitowany jest foton. Zjawisko to jest znane jako efekt fotoelektryczny. |
| Protons have a positive charge, Electrons have a negative charge that cancels the proton's positive charge. | Atomy, najmniejsze cząstki materii zachowujące jej właściwości, składają się z protonów, elektronów i neutronów. Protony mają ładunek dodatni, natomiast elektrony mają ładunek ujemny, który równoważy dodatni ładunek protonu. Neutrony są cząstkami podobnymi do protonów, lecz mają ładunek obojętny. Nie ma różnicy między ładunkami dodatnimi i ujemnymi poza tym, że cząstki o jednakowym ładunku odpychają się, a cząstki o przeciwnych ładunkach przyciągają się. Jeśli pojedynczy proton o ładunku dodatnim i elektron o ładunku ujemnym znajdą się blisko siebie, połączą się, tworząc atom wodoru. To odpychanie i przyciąganie (siła między nieruchomymi naładowanymi cząstkami) nazywa się siłą elektrostatyczną i teoretycznie działa na nieskończoną odległość, jednak słabnie wraz ze wzrostem odległości między cząstkami. Gdy atom utraci jeden lub więcej elektronów, uzyskuje ładunek dodatni, a gdy zyska co najmniej jeden dodatkowy elektron, uzyskuje ładunek ujemny. Posiadanie dodatniego lub ujemnego ładunku sprawia, że atom staje się jonem. Atomy zyskują lub tracą protony i neutrony wyłącznie w wyniku syntezy jądrowej, rozszczepienia jądrowego oraz rozpadu promieniotwórczego. Chociaż atomy składają się z wielu cząstek, a przedmioty z wielu atomów, zachowują się podobnie do naładowanych cząstek pod względem odpychania i przyciągania. W atomie protony i neutrony tworzą silnie związane jądro atomowe. Jądro otacza rozległa chmura elektronów krążących w pewnej odległości, utrzymywanych w pobliżu protonów przez przyciąganie elektromagnetyczne (omówioną wcześniej siłę elektrostatyczną). Chmura elektronowa ma postać szeregu nakładających się powłok lub pasm, w których wewnętrzne powłoki walencyjne są wypełnione elektronami i silnie związane z atomem. Zewnętrzne pasma przewodnictwa nie zawierają elektronów, z wyjątkiem tych, które przeszły do nich po uzyskaniu odpowiedniej energii. Po uzyskaniu wystarczającej energii elektron może opuścić atom (podobnie jak rakieta kosmiczna osiąga prędkość ucieczki). Gdy elektron w paśmie przewodnictwa zwalnia i przechodzi do innego pasma przewodnictwa lub do pasma walencyjnego, emitowany jest foton. Zjawisko to jest znane jako efekt fotoelektryczny. |
| Neutrons are particles that are similar to a proton but have a neutral charge. | Atomy, najmniejsze cząstki materii zachowujące jej właściwości, składają się z protonów, elektronów i neutronów. Protony mają ładunek dodatni, natomiast elektrony mają ładunek ujemny, który równoważy dodatni ładunek protonu. Neutrony są cząstkami podobnymi do protonów, lecz mają ładunek obojętny. Nie ma różnicy między ładunkami dodatnimi i ujemnymi poza tym, że cząstki o jednakowym ładunku odpychają się, a cząstki o przeciwnych ładunkach przyciągają się. Jeśli pojedynczy proton o ładunku dodatnim i elektron o ładunku ujemnym znajdą się blisko siebie, połączą się, tworząc atom wodoru. To odpychanie i przyciąganie (siła między nieruchomymi naładowanymi cząstkami) nazywa się siłą elektrostatyczną i teoretycznie działa na nieskończoną odległość, jednak słabnie wraz ze wzrostem odległości między cząstkami. Gdy atom utraci jeden lub więcej elektronów, uzyskuje ładunek dodatni, a gdy zyska co najmniej jeden dodatkowy elektron, uzyskuje ładunek ujemny. Posiadanie dodatniego lub ujemnego ładunku sprawia, że atom staje się jonem. Atomy zyskują lub tracą protony i neutrony wyłącznie w wyniku syntezy jądrowej, rozszczepienia jądrowego oraz rozpadu promieniotwórczego. Chociaż atomy składają się z wielu cząstek, a przedmioty z wielu atomów, zachowują się podobnie do naładowanych cząstek pod względem odpychania i przyciągania. W atomie protony i neutrony tworzą silnie związane jądro atomowe. Jądro otacza rozległa chmura elektronów krążących w pewnej odległości, utrzymywanych w pobliżu protonów przez przyciąganie elektromagnetyczne (omówioną wcześniej siłę elektrostatyczną). Chmura elektronowa ma postać szeregu nakładających się powłok lub pasm, w których wewnętrzne powłoki walencyjne są wypełnione elektronami i silnie związane z atomem. Zewnętrzne pasma przewodnictwa nie zawierają elektronów, z wyjątkiem tych, które przeszły do nich po uzyskaniu odpowiedniej energii. Po uzyskaniu wystarczającej energii elektron może opuścić atom (podobnie jak rakieta kosmiczna osiąga prędkość ucieczki). Gdy elektron w paśmie przewodnictwa zwalnia i przechodzi do innego pasma przewodnictwa lub do pasma walencyjnego, emitowany jest foton. Zjawisko to jest znane jako efekt fotoelektryczny. |
| There are no differences between positive and negative charges except that particles with the same charge repel each other and particles with opposite charges attract each other. | Atomy, najmniejsze cząstki materii zachowujące jej właściwości, składają się z protonów, elektronów i neutronów. Protony mają ładunek dodatni, natomiast elektrony mają ładunek ujemny, który równoważy dodatni ładunek protonu. Neutrony są cząstkami podobnymi do protonów, lecz mają ładunek obojętny. Nie ma różnicy między ładunkami dodatnimi i ujemnymi poza tym, że cząstki o jednakowym ładunku odpychają się, a cząstki o przeciwnych ładunkach przyciągają się. Jeśli pojedynczy proton o ładunku dodatnim i elektron o ładunku ujemnym znajdą się blisko siebie, połączą się, tworząc atom wodoru. To odpychanie i przyciąganie (siła między nieruchomymi naładowanymi cząstkami) nazywa się siłą elektrostatyczną i teoretycznie działa na nieskończoną odległość, jednak słabnie wraz ze wzrostem odległości między cząstkami. Gdy atom utraci jeden lub więcej elektronów, uzyskuje ładunek dodatni, a gdy zyska co najmniej jeden dodatkowy elektron, uzyskuje ładunek ujemny. Posiadanie dodatniego lub ujemnego ładunku sprawia, że atom staje się jonem. Atomy zyskują lub tracą protony i neutrony wyłącznie w wyniku syntezy jądrowej, rozszczepienia jądrowego oraz rozpadu promieniotwórczego. Chociaż atomy składają się z wielu cząstek, a przedmioty z wielu atomów, zachowują się podobnie do naładowanych cząstek pod względem odpychania i przyciągania. W atomie protony i neutrony tworzą silnie związane jądro atomowe. Jądro otacza rozległa chmura elektronów krążących w pewnej odległości, utrzymywanych w pobliżu protonów przez przyciąganie elektromagnetyczne (omówioną wcześniej siłę elektrostatyczną). Chmura elektronowa ma postać szeregu nakładających się powłok lub pasm, w których wewnętrzne powłoki walencyjne są wypełnione elektronami i silnie związane z atomem. Zewnętrzne pasma przewodnictwa nie zawierają elektronów, z wyjątkiem tych, które przeszły do nich po uzyskaniu odpowiedniej energii. Po uzyskaniu wystarczającej energii elektron może opuścić atom (podobnie jak rakieta kosmiczna osiąga prędkość ucieczki). Gdy elektron w paśmie przewodnictwa zwalnia i przechodzi do innego pasma przewodnictwa lub do pasma walencyjnego, emitowany jest foton. Zjawisko to jest znane jako efekt fotoelektryczny. |
| If a solitary positive proton and negative electron are placed near each other they will come together to form a hydrogen atom. | Atomy, najmniejsze cząstki materii zachowujące jej właściwości, składają się z protonów, elektronów i neutronów. Protony mają ładunek dodatni, natomiast elektrony mają ładunek ujemny, który równoważy dodatni ładunek protonu. Neutrony są cząstkami podobnymi do protonów, lecz mają ładunek obojętny. Nie ma różnicy między ładunkami dodatnimi i ujemnymi poza tym, że cząstki o jednakowym ładunku odpychają się, a cząstki o przeciwnych ładunkach przyciągają się. Jeśli pojedynczy proton o ładunku dodatnim i elektron o ładunku ujemnym znajdą się blisko siebie, połączą się, tworząc atom wodoru. To odpychanie i przyciąganie (siła między nieruchomymi naładowanymi cząstkami) nazywa się siłą elektrostatyczną i teoretycznie działa na nieskończoną odległość, jednak słabnie wraz ze wzrostem odległości między cząstkami. Gdy atom utraci jeden lub więcej elektronów, uzyskuje ładunek dodatni, a gdy zyska co najmniej jeden dodatkowy elektron, uzyskuje ładunek ujemny. Posiadanie dodatniego lub ujemnego ładunku sprawia, że atom staje się jonem. Atomy zyskują lub tracą protony i neutrony wyłącznie w wyniku syntezy jądrowej, rozszczepienia jądrowego oraz rozpadu promieniotwórczego. Chociaż atomy składają się z wielu cząstek, a przedmioty z wielu atomów, zachowują się podobnie do naładowanych cząstek pod względem odpychania i przyciągania. W atomie protony i neutrony tworzą silnie związane jądro atomowe. Jądro otacza rozległa chmura elektronów krążących w pewnej odległości, utrzymywanych w pobliżu protonów przez przyciąganie elektromagnetyczne (omówioną wcześniej siłę elektrostatyczną). Chmura elektronowa ma postać szeregu nakładających się powłok lub pasm, w których wewnętrzne powłoki walencyjne są wypełnione elektronami i silnie związane z atomem. Zewnętrzne pasma przewodnictwa nie zawierają elektronów, z wyjątkiem tych, które przeszły do nich po uzyskaniu odpowiedniej energii. Po uzyskaniu wystarczającej energii elektron może opuścić atom (podobnie jak rakieta kosmiczna osiąga prędkość ucieczki). Gdy elektron w paśmie przewodnictwa zwalnia i przechodzi do innego pasma przewodnictwa lub do pasma walencyjnego, emitowany jest foton. Zjawisko to jest znane jako efekt fotoelektryczny. |
| This repulsion and attraction (force between stationary charged particles) is known as the Electrostatic Force and extends theoretically to infinity, but is diluted as the distance between particles increases. | Atomy, najmniejsze cząstki materii zachowujące jej właściwości, składają się z protonów, elektronów i neutronów. Protony mają ładunek dodatni, natomiast elektrony mają ładunek ujemny, który równoważy dodatni ładunek protonu. Neutrony są cząstkami podobnymi do protonów, lecz mają ładunek obojętny. Nie ma różnicy między ładunkami dodatnimi i ujemnymi poza tym, że cząstki o jednakowym ładunku odpychają się, a cząstki o przeciwnych ładunkach przyciągają się. Jeśli pojedynczy proton o ładunku dodatnim i elektron o ładunku ujemnym znajdą się blisko siebie, połączą się, tworząc atom wodoru. To odpychanie i przyciąganie (siła między nieruchomymi naładowanymi cząstkami) nazywa się siłą elektrostatyczną i teoretycznie działa na nieskończoną odległość, jednak słabnie wraz ze wzrostem odległości między cząstkami. Gdy atom utraci jeden lub więcej elektronów, uzyskuje ładunek dodatni, a gdy zyska co najmniej jeden dodatkowy elektron, uzyskuje ładunek ujemny. Posiadanie dodatniego lub ujemnego ładunku sprawia, że atom staje się jonem. Atomy zyskują lub tracą protony i neutrony wyłącznie w wyniku syntezy jądrowej, rozszczepienia jądrowego oraz rozpadu promieniotwórczego. Chociaż atomy składają się z wielu cząstek, a przedmioty z wielu atomów, zachowują się podobnie do naładowanych cząstek pod względem odpychania i przyciągania. W atomie protony i neutrony tworzą silnie związane jądro atomowe. Jądro otacza rozległa chmura elektronów krążących w pewnej odległości, utrzymywanych w pobliżu protonów przez przyciąganie elektromagnetyczne (omówioną wcześniej siłę elektrostatyczną). Chmura elektronowa ma postać szeregu nakładających się powłok lub pasm, w których wewnętrzne powłoki walencyjne są wypełnione elektronami i silnie związane z atomem. Zewnętrzne pasma przewodnictwa nie zawierają elektronów, z wyjątkiem tych, które przeszły do nich po uzyskaniu odpowiedniej energii. Po uzyskaniu wystarczającej energii elektron może opuścić atom (podobnie jak rakieta kosmiczna osiąga prędkość ucieczki). Gdy elektron w paśmie przewodnictwa zwalnia i przechodzi do innego pasma przewodnictwa lub do pasma walencyjnego, emitowany jest foton. Zjawisko to jest znane jako efekt fotoelektryczny.Atomy, najmniejsze cząstki materii zachowujące jej właściwości, składają się z protonów, elektronów i neutronów. Protony mają ładunek dodatni, natomiast elektrony mają ładunek ujemny, który równoważy dodatni ładunek protonu. Neutrony są cząstkami podobnymi do protonów, lecz mają ładunek obojętny. Nie ma różnicy między ładunkami dodatnimi i ujemnymi poza tym, że cząstki o jednakowym ładunku odpychają się, a cząstki o przeciwnych ładunkach przyciągają się. Jeśli pojedynczy proton o ładunku dodatnim i elektron o ładunku ujemnym znajdą się blisko siebie, połączą się, tworząc atom wodoru. To odpychanie i przyciąganie (siła między nieruchomymi naładowanymi cząstkami) nazywa się siłą elektrostatyczną i teoretycznie działa na nieskończoną odległość, jednak słabnie wraz ze wzrostem odległości między cząstkami. Gdy atom utraci jeden lub więcej elektronów, uzyskuje ładunek dodatni, a gdy zyska co najmniej jeden dodatkowy elektron, uzyskuje ładunek ujemny. Posiadanie dodatniego lub ujemnego ładunku sprawia, że atom staje się jonem. Atomy zyskują lub tracą protony i neutrony wyłącznie w wyniku syntezy jądrowej, rozszczepienia jądrowego oraz rozpadu promieniotwórczego. Chociaż atomy składają się z wielu cząstek, a przedmioty z wielu atomów, zachowują się podobnie do naładowanych cząstek pod względem odpychania i przyciągania. W atomie protony i neutrony tworzą silnie związane jądro atomowe. Jądro otacza rozległa chmura elektronów krążących w pewnej odległości, utrzymywanych w pobliżu protonów przez przyciąganie elektromagnetyczne (omówioną wcześniej siłę elektrostatyczną). Chmura elektronowa ma postać szeregu nakładających się powłok lub pasm, w których wewnętrzne powłoki walencyjne są wypełnione elektronami i silnie związane z atomem. Zewnętrzne pasma przewodnictwa nie zawierają elektronów, z wyjątkiem tych, które przeszły do nich po uzyskaniu odpowiedniej energii. Po uzyskaniu wystarczającej energii elektron może opuścić atom (podobnie jak rakieta kosmiczna osiąga prędkość ucieczki). Gdy elektron w paśmie przewodnictwa zwalnia i przechodzi do innego pasma przewodnictwa lub do pasma walencyjnego, emitowany jest foton. Zjawisko to jest znane jako efekt fotoelektryczny. |
| When an atom has one or more missing electrons it is left with a positive charge, and when an atom has at least one extra electron it has a negative charge. | Atomy, najmniejsze cząstki materii zachowujące jej właściwości, składają się z protonów, elektronów i neutronów. Protony mają ładunek dodatni, natomiast elektrony mają ładunek ujemny, który równoważy dodatni ładunek protonu. Neutrony są cząstkami podobnymi do protonów, lecz mają ładunek obojętny. Nie ma różnicy między ładunkami dodatnimi i ujemnymi poza tym, że cząstki o jednakowym ładunku odpychają się, a cząstki o przeciwnych ładunkach przyciągają się. Jeśli pojedynczy proton o ładunku dodatnim i elektron o ładunku ujemnym znajdą się blisko siebie, połączą się, tworząc atom wodoru. To odpychanie i przyciąganie (siła między nieruchomymi naładowanymi cząstkami) nazywa się siłą elektrostatyczną i teoretycznie działa na nieskończoną odległość, jednak słabnie wraz ze wzrostem odległości między cząstkami. Gdy atom utraci jeden lub więcej elektronów, uzyskuje ładunek dodatni, a gdy zyska co najmniej jeden dodatkowy elektron, uzyskuje ładunek ujemny. Posiadanie dodatniego lub ujemnego ładunku sprawia, że atom staje się jonem. Atomy zyskują lub tracą protony i neutrony wyłącznie w wyniku syntezy jądrowej, rozszczepienia jądrowego oraz rozpadu promieniotwórczego. Chociaż atomy składają się z wielu cząstek, a przedmioty z wielu atomów, zachowują się podobnie do naładowanych cząstek pod względem odpychania i przyciągania. W atomie protony i neutrony tworzą silnie związane jądro atomowe. Jądro otacza rozległa chmura elektronów krążących w pewnej odległości, utrzymywanych w pobliżu protonów przez przyciąganie elektromagnetyczne (omówioną wcześniej siłę elektrostatyczną). Chmura elektronowa ma postać szeregu nakładających się powłok lub pasm, w których wewnętrzne powłoki walencyjne są wypełnione elektronami i silnie związane z atomem. Zewnętrzne pasma przewodnictwa nie zawierają elektronów, z wyjątkiem tych, które przeszły do nich po uzyskaniu odpowiedniej energii. Po uzyskaniu wystarczającej energii elektron może opuścić atom (podobnie jak rakieta kosmiczna osiąga prędkość ucieczki). Gdy elektron w paśmie przewodnictwa zwalnia i przechodzi do innego pasma przewodnictwa lub do pasma walencyjnego, emitowany jest foton. Zjawisko to jest znane jako efekt fotoelektryczny. |
| Having a positive or a negative charge makes an atom an ion. | Atomy, najmniejsze cząstki materii zachowujące jej właściwości, składają się z protonów, elektronów i neutronów. Protony mają ładunek dodatni, natomiast elektrony mają ładunek ujemny, który równoważy dodatni ładunek protonu. Neutrony są cząstkami podobnymi do protonów, lecz mają ładunek obojętny. Nie ma różnicy między ładunkami dodatnimi i ujemnymi poza tym, że cząstki o jednakowym ładunku odpychają się, a cząstki o przeciwnych ładunkach przyciągają się. Jeśli pojedynczy proton o ładunku dodatnim i elektron o ładunku ujemnym znajdą się blisko siebie, połączą się, tworząc atom wodoru. To odpychanie i przyciąganie (siła między nieruchomymi naładowanymi cząstkami) nazywa się siłą elektrostatyczną i teoretycznie działa na nieskończoną odległość, jednak słabnie wraz ze wzrostem odległości między cząstkami. Gdy atom utraci jeden lub więcej elektronów, uzyskuje ładunek dodatni, a gdy zyska co najmniej jeden dodatkowy elektron, uzyskuje ładunek ujemny. Posiadanie dodatniego lub ujemnego ładunku sprawia, że atom staje się jonem. Atomy zyskują lub tracą protony i neutrony wyłącznie w wyniku syntezy jądrowej, rozszczepienia jądrowego oraz rozpadu promieniotwórczego. Chociaż atomy składają się z wielu cząstek, a przedmioty z wielu atomów, zachowują się podobnie do naładowanych cząstek pod względem odpychania i przyciągania. W atomie protony i neutrony tworzą silnie związane jądro atomowe. Jądro otacza rozległa chmura elektronów krążących w pewnej odległości, utrzymywanych w pobliżu protonów przez przyciąganie elektromagnetyczne (omówioną wcześniej siłę elektrostatyczną). Chmura elektronowa ma postać szeregu nakładających się powłok lub pasm, w których wewnętrzne powłoki walencyjne są wypełnione elektronami i silnie związane z atomem. Zewnętrzne pasma przewodnictwa nie zawierają elektronów, z wyjątkiem tych, które przeszły do nich po uzyskaniu odpowiedniej energii. Po uzyskaniu wystarczającej energii elektron może opuścić atom (podobnie jak rakieta kosmiczna osiąga prędkość ucieczki). Gdy elektron w paśmie przewodnictwa zwalnia i przechodzi do innego pasma przewodnictwa lub do pasma walencyjnego, emitowany jest foton. Zjawisko to jest znane jako efekt fotoelektryczny. |
| Atoms only gain and lose protons and neutrons through fusion, fission, and radioactive decay. | Atomy, najmniejsze cząstki materii zachowujące jej właściwości, składają się z protonów, elektronów i neutronów. Protony mają ładunek dodatni, natomiast elektrony mają ładunek ujemny, który równoważy dodatni ładunek protonu. Neutrony są cząstkami podobnymi do protonów, lecz mają ładunek obojętny. Nie ma różnicy między ładunkami dodatnimi i ujemnymi poza tym, że cząstki o jednakowym ładunku odpychają się, a cząstki o przeciwnych ładunkach przyciągają się. Jeśli pojedynczy proton o ładunku dodatnim i elektron o ładunku ujemnym znajdą się blisko siebie, połączą się, tworząc atom wodoru. To odpychanie i przyciąganie (siła między nieruchomymi naładowanymi cząstkami) nazywa się siłą elektrostatyczną i teoretycznie działa na nieskończoną odległość, jednak słabnie wraz ze wzrostem odległości między cząstkami. Gdy atom utraci jeden lub więcej elektronów, uzyskuje ładunek dodatni, a gdy zyska co najmniej jeden dodatkowy elektron, uzyskuje ładunek ujemny. Posiadanie dodatniego lub ujemnego ładunku sprawia, że atom staje się jonem. Atomy zyskują lub tracą protony i neutrony wyłącznie w wyniku syntezy jądrowej, rozszczepienia jądrowego oraz rozpadu promieniotwórczego. Chociaż atomy składają się z wielu cząstek, a przedmioty z wielu atomów, zachowują się podobnie do naładowanych cząstek pod względem odpychania i przyciągania. W atomie protony i neutrony tworzą silnie związane jądro atomowe. Jądro otacza rozległa chmura elektronów krążących w pewnej odległości, utrzymywanych w pobliżu protonów przez przyciąganie elektromagnetyczne (omówioną wcześniej siłę elektrostatyczną). Chmura elektronowa ma postać szeregu nakładających się powłok lub pasm, w których wewnętrzne powłoki walencyjne są wypełnione elektronami i silnie związane z atomem. Zewnętrzne pasma przewodnictwa nie zawierają elektronów, z wyjątkiem tych, które przeszły do nich po uzyskaniu odpowiedniej energii. Po uzyskaniu wystarczającej energii elektron może opuścić atom (podobnie jak rakieta kosmiczna osiąga prędkość ucieczki). Gdy elektron w paśmie przewodnictwa zwalnia i przechodzi do innego pasma przewodnictwa lub do pasma walencyjnego, emitowany jest foton. Zjawisko to jest znane jako efekt fotoelektryczny. |
| Although atoms are made of many particles and objects are made of many atoms, they behave similarly to charged particles in terms of how they repel and attract. | Atomy, najmniejsze cząstki materii zachowujące jej właściwości, składają się z protonów, elektronów i neutronów. Protony mają ładunek dodatni, natomiast elektrony mają ładunek ujemny, który równoważy dodatni ładunek protonu. Neutrony są cząstkami podobnymi do protonów, lecz mają ładunek obojętny. Nie ma różnicy między ładunkami dodatnimi i ujemnymi poza tym, że cząstki o jednakowym ładunku odpychają się, a cząstki o przeciwnych ładunkach przyciągają się. Jeśli pojedynczy proton o ładunku dodatnim i elektron o ładunku ujemnym znajdą się blisko siebie, połączą się, tworząc atom wodoru. To odpychanie i przyciąganie (siła między nieruchomymi naładowanymi cząstkami) nazywa się siłą elektrostatyczną i teoretycznie działa na nieskończoną odległość, jednak słabnie wraz ze wzrostem odległości między cząstkami. Gdy atom utraci jeden lub więcej elektronów, uzyskuje ładunek dodatni, a gdy zyska co najmniej jeden dodatkowy elektron, uzyskuje ładunek ujemny. Posiadanie dodatniego lub ujemnego ładunku sprawia, że atom staje się jonem. Atomy zyskują lub tracą protony i neutrony wyłącznie w wyniku syntezy jądrowej, rozszczepienia jądrowego oraz rozpadu promieniotwórczego. Chociaż atomy składają się z wielu cząstek, a przedmioty z wielu atomów, zachowują się podobnie do naładowanych cząstek pod względem odpychania i przyciągania. W atomie protony i neutrony tworzą silnie związane jądro atomowe. Jądro otacza rozległa chmura elektronów krążących w pewnej odległości, utrzymywanych w pobliżu protonów przez przyciąganie elektromagnetyczne (omówioną wcześniej siłę elektrostatyczną). Chmura elektronowa ma postać szeregu nakładających się powłok lub pasm, w których wewnętrzne powłoki walencyjne są wypełnione elektronami i silnie związane z atomem. Zewnętrzne pasma przewodnictwa nie zawierają elektronów, z wyjątkiem tych, które przeszły do nich po uzyskaniu odpowiedniej energii. Po uzyskaniu wystarczającej energii elektron może opuścić atom (podobnie jak rakieta kosmiczna osiąga prędkość ucieczki). Gdy elektron w paśmie przewodnictwa zwalnia i przechodzi do innego pasma przewodnictwa lub do pasma walencyjnego, emitowany jest foton. Zjawisko to jest znane jako efekt fotoelektryczny. |
| In an atom the protons and neutrons combine to form a tightly bound nucleus. | Atomy, najmniejsze cząstki materii zachowujące jej właściwości, składają się z protonów, elektronów i neutronów. Protony mają ładunek dodatni, natomiast elektrony mają ładunek ujemny, który równoważy dodatni ładunek protonu. Neutrony są cząstkami podobnymi do protonów, lecz mają ładunek obojętny. Nie ma różnicy między ładunkami dodatnimi i ujemnymi poza tym, że cząstki o jednakowym ładunku odpychają się, a cząstki o przeciwnych ładunkach przyciągają się. Jeśli pojedynczy proton o ładunku dodatnim i elektron o ładunku ujemnym znajdą się blisko siebie, połączą się, tworząc atom wodoru. To odpychanie i przyciąganie (siła między nieruchomymi naładowanymi cząstkami) nazywa się siłą elektrostatyczną i teoretycznie działa na nieskończoną odległość, jednak słabnie wraz ze wzrostem odległości między cząstkami. Gdy atom utraci jeden lub więcej elektronów, uzyskuje ładunek dodatni, a gdy zyska co najmniej jeden dodatkowy elektron, uzyskuje ładunek ujemny. Posiadanie dodatniego lub ujemnego ładunku sprawia, że atom staje się jonem. Atomy zyskują lub tracą protony i neutrony wyłącznie w wyniku syntezy jądrowej, rozszczepienia jądrowego oraz rozpadu promieniotwórczego. Chociaż atomy składają się z wielu cząstek, a przedmioty z wielu atomów, zachowują się podobnie do naładowanych cząstek pod względem odpychania i przyciągania. W atomie protony i neutrony tworzą silnie związane jądro atomowe. Jądro otacza rozległa chmura elektronów krążących w pewnej odległości, utrzymywanych w pobliżu protonów przez przyciąganie elektromagnetyczne (omówioną wcześniej siłę elektrostatyczną). Chmura elektronowa ma postać szeregu nakładających się powłok lub pasm, w których wewnętrzne powłoki walencyjne są wypełnione elektronami i silnie związane z atomem. Zewnętrzne pasma przewodnictwa nie zawierają elektronów, z wyjątkiem tych, które przeszły do nich po uzyskaniu odpowiedniej energii. Po uzyskaniu wystarczającej energii elektron może opuścić atom (podobnie jak rakieta kosmiczna osiąga prędkość ucieczki). Gdy elektron w paśmie przewodnictwa zwalnia i przechodzi do innego pasma przewodnictwa lub do pasma walencyjnego, emitowany jest foton. Zjawisko to jest znane jako efekt fotoelektryczny. |
| This nucleus is surrounded by a vast cloud of electrons circling it at a distance but held near the protons by electromagnetic attraction (the electrostatic force discussed earlier). | Atomy, najmniejsze cząstki materii zachowujące jej właściwości, składają się z protonów, elektronów i neutronów. Protony mają ładunek dodatni, natomiast elektrony mają ładunek ujemny, który równoważy dodatni ładunek protonu. Neutrony są cząstkami podobnymi do protonów, lecz mają ładunek obojętny. Nie ma różnicy między ładunkami dodatnimi i ujemnymi poza tym, że cząstki o jednakowym ładunku odpychają się, a cząstki o przeciwnych ładunkach przyciągają się. Jeśli pojedynczy proton o ładunku dodatnim i elektron o ładunku ujemnym znajdą się blisko siebie, połączą się, tworząc atom wodoru. To odpychanie i przyciąganie (siła między nieruchomymi naładowanymi cząstkami) nazywa się siłą elektrostatyczną i teoretycznie działa na nieskończoną odległość, jednak słabnie wraz ze wzrostem odległości między cząstkami. Gdy atom utraci jeden lub więcej elektronów, uzyskuje ładunek dodatni, a gdy zyska co najmniej jeden dodatkowy elektron, uzyskuje ładunek ujemny. Posiadanie dodatniego lub ujemnego ładunku sprawia, że atom staje się jonem. Atomy zyskują lub tracą protony i neutrony wyłącznie w wyniku syntezy jądrowej, rozszczepienia jądrowego oraz rozpadu promieniotwórczego. Chociaż atomy składają się z wielu cząstek, a przedmioty z wielu atomów, zachowują się podobnie do naładowanych cząstek pod względem odpychania i przyciągania. W atomie protony i neutrony tworzą silnie związane jądro atomowe. Jądro otacza rozległa chmura elektronów krążących w pewnej odległości, utrzymywanych w pobliżu protonów przez przyciąganie elektromagnetyczne (omówioną wcześniej siłę elektrostatyczną). Chmura elektronowa ma postać szeregu nakładających się powłok lub pasm, w których wewnętrzne powłoki walencyjne są wypełnione elektronami i silnie związane z atomem. Zewnętrzne pasma przewodnictwa nie zawierają elektronów, z wyjątkiem tych, które przeszły do nich po uzyskaniu odpowiedniej energii. Po uzyskaniu wystarczającej energii elektron może opuścić atom (podobnie jak rakieta kosmiczna osiąga prędkość ucieczki). Gdy elektron w paśmie przewodnictwa zwalnia i przechodzi do innego pasma przewodnictwa lub do pasma walencyjnego, emitowany jest foton. Zjawisko to jest znane jako efekt fotoelektryczny. |
| The cloud exists as a series of overlapping shells / bands in which the inner valence bands are filled with electrons and are tightly bound to the atom. | Atomy, najmniejsze cząstki materii zachowujące jej właściwości, składają się z protonów, elektronów i neutronów. Protony mają ładunek dodatni, natomiast elektrony mają ładunek ujemny, który równoważy dodatni ładunek protonu. Neutrony są cząstkami podobnymi do protonów, lecz mają ładunek obojętny. Nie ma różnicy między ładunkami dodatnimi i ujemnymi poza tym, że cząstki o jednakowym ładunku odpychają się, a cząstki o przeciwnych ładunkach przyciągają się. Jeśli pojedynczy proton o ładunku dodatnim i elektron o ładunku ujemnym znajdą się blisko siebie, połączą się, tworząc atom wodoru. To odpychanie i przyciąganie (siła między nieruchomymi naładowanymi cząstkami) nazywa się siłą elektrostatyczną i teoretycznie działa na nieskończoną odległość, jednak słabnie wraz ze wzrostem odległości między cząstkami. Gdy atom utraci jeden lub więcej elektronów, uzyskuje ładunek dodatni, a gdy zyska co najmniej jeden dodatkowy elektron, uzyskuje ładunek ujemny. Posiadanie dodatniego lub ujemnego ładunku sprawia, że atom staje się jonem. Atomy zyskują lub tracą protony i neutrony wyłącznie w wyniku syntezy jądrowej, rozszczepienia jądrowego oraz rozpadu promieniotwórczego. Chociaż atomy składają się z wielu cząstek, a przedmioty z wielu atomów, zachowują się podobnie do naładowanych cząstek pod względem odpychania i przyciągania. W atomie protony i neutrony tworzą silnie związane jądro atomowe. Jądro otacza rozległa chmura elektronów krążących w pewnej odległości, utrzymywanych w pobliżu protonów przez przyciąganie elektromagnetyczne (omówioną wcześniej siłę elektrostatyczną). Chmura elektronowa ma postać szeregu nakładających się powłok lub pasm, w których wewnętrzne powłoki walencyjne są wypełnione elektronami i silnie związane z atomem. Zewnętrzne pasma przewodnictwa nie zawierają elektronów, z wyjątkiem tych, które przeszły do nich po uzyskaniu odpowiedniej energii. Po uzyskaniu wystarczającej energii elektron może opuścić atom (podobnie jak rakieta kosmiczna osiąga prędkość ucieczki). Gdy elektron w paśmie przewodnictwa zwalnia i przechodzi do innego pasma przewodnictwa lub do pasma walencyjnego, emitowany jest foton. Zjawisko to jest znane jako efekt fotoelektryczny. |
| The outer conduction bands contain no electrons except those that have accelerated to the conduction bands by gaining energy. | Atomy, najmniejsze cząstki materii zachowujące jej właściwości, składają się z protonów, elektronów i neutronów. Protony mają ładunek dodatni, natomiast elektrony mają ładunek ujemny, który równoważy dodatni ładunek protonu. Neutrony są cząstkami podobnymi do protonów, lecz mają ładunek obojętny. Nie ma różnicy między ładunkami dodatnimi i ujemnymi poza tym, że cząstki o jednakowym ładunku odpychają się, a cząstki o przeciwnych ładunkach przyciągają się. Jeśli pojedynczy proton o ładunku dodatnim i elektron o ładunku ujemnym znajdą się blisko siebie, połączą się, tworząc atom wodoru. To odpychanie i przyciąganie (siła między nieruchomymi naładowanymi cząstkami) nazywa się siłą elektrostatyczną i teoretycznie działa na nieskończoną odległość, jednak słabnie wraz ze wzrostem odległości między cząstkami. Gdy atom utraci jeden lub więcej elektronów, uzyskuje ładunek dodatni, a gdy zyska co najmniej jeden dodatkowy elektron, uzyskuje ładunek ujemny. Posiadanie dodatniego lub ujemnego ładunku sprawia, że atom staje się jonem. Atomy zyskują lub tracą protony i neutrony wyłącznie w wyniku syntezy jądrowej, rozszczepienia jądrowego oraz rozpadu promieniotwórczego. Chociaż atomy składają się z wielu cząstek, a przedmioty z wielu atomów, zachowują się podobnie do naładowanych cząstek pod względem odpychania i przyciągania. W atomie protony i neutrony tworzą silnie związane jądro atomowe. Jądro otacza rozległa chmura elektronów krążących w pewnej odległości, utrzymywanych w pobliżu protonów przez przyciąganie elektromagnetyczne (omówioną wcześniej siłę elektrostatyczną). Chmura elektronowa ma postać szeregu nakładających się powłok lub pasm, w których wewnętrzne powłoki walencyjne są wypełnione elektronami i silnie związane z atomem. Zewnętrzne pasma przewodnictwa nie zawierają elektronów, z wyjątkiem tych, które przeszły do nich po uzyskaniu odpowiedniej energii. Po uzyskaniu wystarczającej energii elektron może opuścić atom (podobnie jak rakieta kosmiczna osiąga prędkość ucieczki). Gdy elektron w paśmie przewodnictwa zwalnia i przechodzi do innego pasma przewodnictwa lub do pasma walencyjnego, emitowany jest foton. Zjawisko to jest znane jako efekt fotoelektryczny. |
| With enough energy an electron will escape an atom (compare with the escape velocity of a space rocket). | Atomy, najmniejsze cząstki materii zachowujące jej właściwości, składają się z protonów, elektronów i neutronów. Protony mają ładunek dodatni, natomiast elektrony mają ładunek ujemny, który równoważy dodatni ładunek protonu. Neutrony są cząstkami podobnymi do protonów, lecz mają ładunek obojętny. Nie ma różnicy między ładunkami dodatnimi i ujemnymi poza tym, że cząstki o jednakowym ładunku odpychają się, a cząstki o przeciwnych ładunkach przyciągają się. Jeśli pojedynczy proton o ładunku dodatnim i elektron o ładunku ujemnym znajdą się blisko siebie, połączą się, tworząc atom wodoru. To odpychanie i przyciąganie (siła między nieruchomymi naładowanymi cząstkami) nazywa się siłą elektrostatyczną i teoretycznie działa na nieskończoną odległość, jednak słabnie wraz ze wzrostem odległości między cząstkami. Gdy atom utraci jeden lub więcej elektronów, uzyskuje ładunek dodatni, a gdy zyska co najmniej jeden dodatkowy elektron, uzyskuje ładunek ujemny. Posiadanie dodatniego lub ujemnego ładunku sprawia, że atom staje się jonem. Atomy zyskują lub tracą protony i neutrony wyłącznie w wyniku syntezy jądrowej, rozszczepienia jądrowego oraz rozpadu promieniotwórczego. Chociaż atomy składają się z wielu cząstek, a przedmioty z wielu atomów, zachowują się podobnie do naładowanych cząstek pod względem odpychania i przyciągania. W atomie protony i neutrony tworzą silnie związane jądro atomowe. Jądro otacza rozległa chmura elektronów krążących w pewnej odległości, utrzymywanych w pobliżu protonów przez przyciąganie elektromagnetyczne (omówioną wcześniej siłę elektrostatyczną). Chmura elektronowa ma postać szeregu nakładających się powłok lub pasm, w których wewnętrzne powłoki walencyjne są wypełnione elektronami i silnie związane z atomem. Zewnętrzne pasma przewodnictwa nie zawierają elektronów, z wyjątkiem tych, które przeszły do nich po uzyskaniu odpowiedniej energii. Po uzyskaniu wystarczającej energii elektron może opuścić atom (podobnie jak rakieta kosmiczna osiąga prędkość ucieczki). Gdy elektron w paśmie przewodnictwa zwalnia i przechodzi do innego pasma przewodnictwa lub do pasma walencyjnego, emitowany jest foton. Zjawisko to jest znane jako efekt fotoelektryczny. |
| When an electron in the conduction band decelerates and falls to another conduction band or the valence band a photon is emitted. | Atomy, najmniejsze cząstki materii zachowujące jej właściwości, składają się z protonów, elektronów i neutronów. Protony mają ładunek dodatni, natomiast elektrony mają ładunek ujemny, który równoważy dodatni ładunek protonu. Neutrony są cząstkami podobnymi do protonów, lecz mają ładunek obojętny. Nie ma różnicy między ładunkami dodatnimi i ujemnymi poza tym, że cząstki o jednakowym ładunku odpychają się, a cząstki o przeciwnych ładunkach przyciągają się. Jeśli pojedynczy proton o ładunku dodatnim i elektron o ładunku ujemnym znajdą się blisko siebie, połączą się, tworząc atom wodoru. To odpychanie i przyciąganie (siła między nieruchomymi naładowanymi cząstkami) nazywa się siłą elektrostatyczną i teoretycznie działa na nieskończoną odległość, jednak słabnie wraz ze wzrostem odległości między cząstkami. Gdy atom utraci jeden lub więcej elektronów, uzyskuje ładunek dodatni, a gdy zyska co najmniej jeden dodatkowy elektron, uzyskuje ładunek ujemny. Posiadanie dodatniego lub ujemnego ładunku sprawia, że atom staje się jonem. Atomy zyskują lub tracą protony i neutrony wyłącznie w wyniku syntezy jądrowej, rozszczepienia jądrowego oraz rozpadu promieniotwórczego. Chociaż atomy składają się z wielu cząstek, a przedmioty z wielu atomów, zachowują się podobnie do naładowanych cząstek pod względem odpychania i przyciągania. W atomie protony i neutrony tworzą silnie związane jądro atomowe. Jądro otacza rozległa chmura elektronów krążących w pewnej odległości, utrzymywanych w pobliżu protonów przez przyciąganie elektromagnetyczne (omówioną wcześniej siłę elektrostatyczną). Chmura elektronowa ma postać szeregu nakładających się powłok lub pasm, w których wewnętrzne powłoki walencyjne są wypełnione elektronami i silnie związane z atomem. Zewnętrzne pasma przewodnictwa nie zawierają elektronów, z wyjątkiem tych, które przeszły do nich po uzyskaniu odpowiedniej energii. Po uzyskaniu wystarczającej energii elektron może opuścić atom (podobnie jak rakieta kosmiczna osiąga prędkość ucieczki). Gdy elektron w paśmie przewodnictwa zwalnia i przechodzi do innego pasma przewodnictwa lub do pasma walencyjnego, emitowany jest foton. Zjawisko to jest znane jako efekt fotoelektryczny. |
| This is known as the photoelectric effect. | Atomy, najmniejsze cząstki materii zachowujące jej właściwości, składają się z protonów, elektronów i neutronów. Protony mają ładunek dodatni, natomiast elektrony mają ładunek ujemny, który równoważy dodatni ładunek protonu. Neutrony są cząstkami podobnymi do protonów, lecz mają ładunek obojętny. Nie ma różnicy między ładunkami dodatnimi i ujemnymi poza tym, że cząstki o jednakowym ładunku odpychają się, a cząstki o przeciwnych ładunkach przyciągają się. Jeśli pojedynczy proton o ładunku dodatnim i elektron o ładunku ujemnym znajdą się blisko siebie, połączą się, tworząc atom wodoru. To odpychanie i przyciąganie (siła między nieruchomymi naładowanymi cząstkami) nazywa się siłą elektrostatyczną i teoretycznie działa na nieskończoną odległość, jednak słabnie wraz ze wzrostem odległości między cząstkami. Gdy atom utraci jeden lub więcej elektronów, uzyskuje ładunek dodatni, a gdy zyska co najmniej jeden dodatkowy elektron, uzyskuje ładunek ujemny. Posiadanie dodatniego lub ujemnego ładunku sprawia, że atom staje się jonem. Atomy zyskują lub tracą protony i neutrony wyłącznie w wyniku syntezy jądrowej, rozszczepienia jądrowego oraz rozpadu promieniotwórczego. Chociaż atomy składają się z wielu cząstek, a przedmioty z wielu atomów, zachowują się podobnie do naładowanych cząstek pod względem odpychania i przyciągania. W atomie protony i neutrony tworzą silnie związane jądro atomowe. Jądro otacza rozległa chmura elektronów krążących w pewnej odległości, utrzymywanych w pobliżu protonów przez przyciąganie elektromagnetyczne (omówioną wcześniej siłę elektrostatyczną). Chmura elektronowa ma postać szeregu nakładających się powłok lub pasm, w których wewnętrzne powłoki walencyjne są wypełnione elektronami i silnie związane z atomem. Zewnętrzne pasma przewodnictwa nie zawierają elektronów, z wyjątkiem tych, które przeszły do nich po uzyskaniu odpowiedniej energii. Po uzyskaniu wystarczającej energii elektron może opuścić atom (podobnie jak rakieta kosmiczna osiąga prędkość ucieczki). Gdy elektron w paśmie przewodnictwa zwalnia i przechodzi do innego pasma przewodnictwa lub do pasma walencyjnego, emitowany jest foton. Zjawisko to jest znane jako efekt fotoelektryczny. |
Poland
Actividad reciente
Tradujo 17 unidades de traducción
en los áreas de engineering (electrical), electronics and electrical engineering
Combinación de idiomas: English a Polish
Jul 03, 2026
